مردمان ساکن جنوب ایران بسیار خون گرم و پرتلاش هستند؛ همچنین ارتباطات انسانی پرشور و صمیمی اید دارند. این موضوع می تواند یکی از دلایل گسترش و پویایی هنرهای مشارکتی و تعاملگرا در این بخش از ایران باشد. هنرهایی که با حضور مخاطب فعال و مشتاق شکل می گیرد و کامل می شود. جنوب ایران سیر تاریخی تمدنی ویژه ای نیز دارد که تنیده در جغرافیا و تعاملات فرهنگ های متفاوت است. جغرافیایی غنی که با پیوند خلیج فارس و زاگرس، فرصتی برای رشد فرهنگ و هنر از گذر تاریخ تا امروز بوده است. مخصوصاً که هنرهای معاصر بازگشتی به ویژگی های بوم محور دارد و مجالی برای بازخوانی و استفاده از ظرفیت های اجتماعی/تاریخی را فراهم خواهد کرد. باید گفت که توسعه محور بودن منطقه و حضور استعدادهای انسانیی بسیار آموزش و گسترش هنرهای جدید را تقویت خواهد کرد. همچنین نزدیکی به کشورهای در حال توسعه ی کناره ی خلیج فارس امکان تبادل تجربیات با موسسات بین المللی و صادرات محصولات و آثار را محقق می کند.